;

Eindelijk weer samen een harinkje happen

Op de IJsselmeerdijk in Hoorn zien we wandelende mensen met ouderen in rolstoelen, her en der een dame op een rollator die lekker van het zonnetje geniet. Of die meneer op het bankje, genietend van de drukte in de straat. Het is te zien, Westerhaven laat weer bezoekers toe.

Eindelijk weer samen een harinkje happen

En niet als enige locatie van Wilgaerden. Wilgaerden heeft er voor gekozen om geen limiet meer te stellen aan het aantal bezoekers, indien de gebouwen en kamers dat toelaten. En ook mogen de bewoners, die dat kunnen, zelfstandig naar buiten.

Meneer Engel, ‘noem mij maar Laurens’, is daar één van. Hij heeft zijn dochter en kleindochter op bezoek gehad. En samen zijn ze lekker gaan wandelen. ‘Mijn dochter en kleindochter komen uit Rotterdam. Het was zo leuk om ze weer te zien’. De twinkeling in zijn ogen verraadt zijn trots. ‘En vooral ook om sámen weer te kunnen wandelen. Hoewel samen, ik ben gebonden aan mijn rolstoel. We zijn wandelend richting mijn andere dochter gegaan, die woont om de hoek. Een gezellig weerzien waarbij we ook nog een harinkje hebben gehapt. Het is zo fijn om weer onder de mensen te zijn. Ik hou van mensen om me heen. En zit dan ook graag in de gezamenlijke huiskamer hier. Ik heb hier een prachtig uitzicht op het IJsselmeer.

Dat IJsselmeer is iets waar Laurens veel te vinden is geweest. Hij woonde samen met zijn vrouw zo’n 50 jaar in Schellinkhout. Een boekbinder die met de trein naar zijn werk ging. Enorm betrokken bij de medemens. Passioneel vrijwilliger bij het Rode Kruis. Het is niet voor niets dat boven zijn bed hét ultieme bewijs hangt: zijn koninklijke onderscheiding. Vol passie vertelt hij hier nog over. Het staat hem nog fris voor de geest. De uitreiking waar zijn hele familie aanwezig was. En gelukkig dan maar, zijn familie mag hij weer om zich heen hebben!